Micha Wertheim liggend fotograaf Merlijn Doomernik

Boodschap van Micha voor teleurgestelde bezoekers

Beste door mij teleurgestelde bezoekers,

Toen kortgeleden bekend werd gemaakt dat de theaters weer open konden hoopte ik per direct mijn tour te kunnen hervatten. Helaas gaat dat niet lukken. Graag wil ik hier even uitleggen hoe ik tot die moeilijke beslissing gekomen ben:

Het zit zo: Ik zou deze maand naar uw theater komen om een try-out van mijn nieuwe voorstelling Micha Wertheim Voor Heel Even te spelen. Die is nog niet helemaal af, maar wat ik wel al weet is dat die anders is dan anders. Hoe precies, dat kan en wil ik hier niet verklappen, maar met de huidige zaalbezetting gaat het artistiek gezien niet lukken die voorstelling te spelen. Wat ik nu maak kan alleen als het publiek als vanouds vlak bij elkaar in de buurt zit.

Gek genoeg was het door de sympathieke regeling van de overheid financieel veel slimmer geweest om toch op te treden. Het is dus niet alleen voor het publiek, maar ook voor het theater en mijn impresariaat bitter dat ik deze beslissing heb moeten nemen.

Het spijt mij vooral heel erg voor mensen die al kaartjes hadden en na weken van droogte hoopten even weer in de zaal te mogen zitten, maar geloof me, als ik wel gekomen was, had ik jullie geen waar voor jullie geld kunnen geven.

Geluk bij een ongeluk is dat er door alle onzekerheid dit seizoen nog heel veel kaarten niet verkocht zijn. In maart april mei en juni zijn er nog MEER DAN genoeg kaarten te koop voor mijn voorstelling. Ook andere voorstellingen, waar normaal geen kaartje voor te krijgen is, zijn nu vaak nog niet uitverkocht. Sla je slag zou ik zeggen, en help de cultuur.

Ik ga ervanuit dat ik in maart de voorstelling gewoon zal spelen zoals die bedoeld is.

Op mijn site staat trouwens een handig kaartje waar je kan zien of ik nog een keer in de buurt kom.

Zelf ben ik de afgelopen weken in ieder geval geïnspireerd verdergegaan met schrijven aan mijn nieuwe voorstelling. Wat mij daarbij hielp waren alle mooie dingen die ik zag, las en beluisterde.

In mijn zeer onregelmatig verschijnende nieuwsbrief deel ik om de zoveel maanden een paar tips met mijn volgers. Voorstelling, boeken, tentoonstellingen en films die ik graag onder de aandacht breng. In de laatste nieuwsbrief, (die helaas maar aan een paar mensen verstuurd kon worden omdat tot overmaat van ramp mijn in tien jaar opgebouwde contacten lijst vrijwel helemaal gewist bleek) gaf ik de volgende tips;

Heel vaak werd mij dit boek van Colum McCann aangeraden. Maar omdat het over een Palestijn en een Joodse Israëliër ging die allebei hun kind verloren aan ‘het conflict’, zag ik er zwaar tegen op om het open te slaan. Dat het heel dik is hielp ook al niet. Maar toen ik de korte verhalen Thirteen ways of looking van hem gelezen had, wilde ik meer van McCann lezen. Wat bleek: Apeirogon gaat over veel meer dan het Palestijns-Israelisch conflict. Het gaat over muziek, vogels, literatuur, geschiedenis en verlies. Zo nu en dan zat ik met tranen in mijn ogen, maar ik begrijp nu wel waarom iedereen steeds zei dat ik Apeirogon moest lezen. Nu ben ik aan de beurt om tegen jullie te zeggen: lees dat boek!

De reden waarom ik een proefabonnent op Disney+ nam was dat iemand (Paulien) mij verteld had hoe bijzonder Wanda Vision was. Zoals wel vaker had ze groot gelijk. Zeker de eerste vijf afleveringen zijn knap, superorigineel, grappig en zeer vervreemdend, Daarna moest ik iets meer mijn best doen om te zien hoe goed het is, maar ik had de serie niet willen missen. Daarna kwam de negen uur durende documentaire over The Beatles, waar ik van genoot omdat het gaat over het plezier van iets maken. Maar inmiddels raad ik Disney+ vooral aan omdat The Premise erop staat. Dat is een serie geschreven door de briljante B.J. Novak, die behalve één van de leukste kinderboeken ooit ook een boek met korte verhalen maakte waar ik heel gelukkig van werd. Dat hij ook nog speelde in en schreef aan de Amerikaanse versie van The Office, een hoofdrol in een Tarantinofilm had en een app ontwikkelde die nooit groot werd maar wel heel leuk was, zou genoeg moeten zijn om mij zo jaloers te maken dat ik nooit meer iets van hem zou willen zien. Maar The Premise is echt prachtig. Iedere aflevering is eigenlijk een verhaal dat op zichzelf staat. Het is grappig, maar ook  ontroerend, wijs en oprecht.

Een jaar geleden stuurde iemand die ik lang niet gezien had mij een linkje naar een Amerikaanse theatervoorstelling die volgens hem verwant was aan wat ik maak: In & Of Itself van Derek DelGaudio. Nu had ik al veel over die voorstelling gehoord, vooral dat er in New York al maanden geen kaartje meer voor te koop was. De voorstelling maakte een verpletterende indruk op mij. De manier van spelen is heel anders dan comedy of theater, maar juist daarin zit de kracht. En de voorstelling bevat nog veel meer, zooals goochelkunst op het allerhoogste niveau, maar nooit om indruk te maken, steeds om een indruk achter te laten. Ik durfde er in mijn nieuwsbrief eerst geen reclame voor te maken omdat ik me een beetje schaamde dat ik de voorstelling illegaal had weten te bemachtigen. Wel stuurde ik het linkje van die vriend aan vrijwel al mijn vrienden en collega’s en door mij bewonderde theatermakers. Iedereen die de moeite nam om te kijken was na afloop erg onder de indruk. Op het gevaar af dat ik een reclamezuil word voor die vervelende muis uit Orlando: ook In & Of Itself staat nu dus op Disney+.

En als je dan toch dat proefabonnement op Disney+ neemt en vergeet op te zeggen, bekijk dan ook het prachtige, grappige en super originele Atlanta, en Dave. Twee series die veel met elkaar gemeen hebben maar op hun eigen manier heel bijzonder en ontroerend zijn.

In de auto naar Frankrijk, waar ik even heen was om te schrijven aan de voorstelling, luisterde ik naar dit prachtig audioboek over Paul Simon. Ik zag hem één keer in mijn leven tijdens een openluchtconcert. Toen hij zijn gitaar pakte en The Boxer begon te spelen klonk dat lied opeens alsof ik het nog nooit gehoord had. Paul Simon blies een oud nummer letterlijk nieuw leven in  door het net anders te beleven. In het audioboek Miracle and Wonder komt Simon uitgebreid aan het woord over hoe hij zijn muziek schrijft en uitvoert. Ook zijn prachtige teksten komen op een heel prettige manier langs. Dit luisterboek zette mij aan om hard aan de slag te gaan en te blijven zoeken naar nieuwe paden.

Tenslotte nog iets voor het hele gezin. Via mijn kinderen kwam ik in aanraking met het ouderwets goede VPRO-kinderprogramma de proefkeuken. Waarin Willem en Pieter van alles knutselen koken en bouwen om te snappen hoe het werkt. Alle afleveringen zijn met liefde en grote intelligentie gemaakt maar de aflevering: Action Figure Pop is wat mij betreft van een exceptionele schoonheid die zich kan meten met Michael Gondri en  Charlie Kaufman. Ook als je geen kinderen hebt die meekijken zal u hier erg van opvrolijken lieve lezer.

Zo, dat was hem weer. Ik hoop dat we elkaar snel zien, tijdens een gezellige clubdag of desnoods op de intensive care, al heeft een intens Carré natuurlijk mijn voorkeur.

Kusjes doen we nog even niet, daarom een fist bump van jullie aller Micha.

(mocht je vaker tips van mij willen krijgen aarzel dan niet om je hier op te geven voor mijn mailinglist)