Kees Torn - Brief aan God (Radio 1)

Donderdag 27 december zond Radio 1 in het radioprogramma De Ochtenden de interviewserie  'Brief aan God' uit. Kees Torn schreef voor dit programma zijn gedachten op over God. 


Here,
Zo sprak ik U aan toen U nog bestond voor mij. Lieve Heer, soms Vader. Maar U voelde voor mij nooit als een Vader, net zo min als mijn eigen vader. "Onze Vader", zei de kerk. "Ja, jullie Vader misschien," dacht ik dan. Als ik bad, zoekend naar de juiste woorden, voelde U als iemand die het allemaal wel hoorde, het allemaal wel wist, maar niet erg onder de indruk was. En niet helemaal aanwezig, laat staan nabij.

Twijfel was er meteen al, bij mijn eerste bijbeltje. Hoe kan dat stuk drukwerk Uw Woord zijn? Blijkbaar was ik een zondaar met een bevlekte ziel die om vergeving moest smeken en alleen gered kon worden door het bloed van Onze Heiland. En voor mijn niet-gereformeerde vriendjes zag het er somber  uit. Hen wachtte de hel, met eeuwig knarsetanden. En toch was U liefde?

Er klopte iets niet aan wat me verteld werd, maar daar kon U niets aan doen.

Mijn beeld van U werd in de loop van mijn leven steeds abstracter, steeds minder bijbels. De Geest die Liefde is, het goede in de mens. Een kracht werd u, even onvatbaar als de electromagnetische krachten, de onverklaarde krachten in het heelal en die binnen elementaire deeltjes. Onpersoonlijk. Al bleef ik me nog lang een ziel voelen, opgesloten in een gebrekkig lijf. Als de vlinder in een rups, voelde ik me meer dan dit organisme. Nog lang voelde het alsof u er was, mij in het leven leidde en beschermde.

Er bleef steeds minder van over. Tot een paar jaar geleden alleen een restje hoop. Dat er méér is.

Tot die middag op 2 februari 2004 het laatste restje behoefte aan die hoop verdween, na een beproeving te veel. En er niets overbleef, niet méér, en ik me erbij neerlegde dat ik niet meer was dat dit organisme, met wat teveel hersens. Daar kon u ook niets aan doen.

En ik was bevrijd. Bevrijd van de angst voor de hel die voor mijn heidense vrienden en vriendinnen en mij misschien wel in het verschiet lag na dat Laatste Oordeel, vrij van mijn schuld en zondebesef. Een last viel van me af. Die was me op de schouders gelegd door de kerk, door de geschriften, door de gelovigen. Daar kon u niets aan doen.

Soms mis ik u wel een beetje. Niet de almachtige, alomaanwezige schepper. Maar de vader die ik ooit zocht, tevergeefs hoopte te vinden.

Het was geen doen om met u te leven. Nu, zonder u, gaat het wel. Zonder besmette ziel, zonder angst, zonder genade, maar mét een liefde die niet meer aan banden gelegd is en niet voorbehouden aan een bepaald groepje christenen. Wat hebben die mij het dertig jaar lang moeilijk gemaakt, uit uw naam. Geloof mij nou een keer: die eeuwige vrede, die heb ik nu. Wees maar blij dat u niet bestaat.

Kees Torn, 12 december 2007