De Kleine Komedie in Amsterdam. Twee vleugels. Slechts drie avonden. Pianovirtuozen Mike Boddé en Diederik van Vleuten geven hun gedroomde muziekles. Een avond van Rachmaninov tot Steely Dan. En met veel van daartussen, daarvoor en daarna.

Nooit eerder maakten de cabaretiers samen een programma.

Ze praten, spelen en zingen u bij over hun muzikale achtergronden. Over wat zo geweldig is aan Steely Dan, waar ze ook de titel voor het programma aan ontleenden. Over waarom Tom Cruise in iedere film een koffertje bij zich draagt. En waarom De Fiets van Marleen misschien wel het mooiste liedje ooit is.

Boddé en Van Vleuten zijn begenadigd pianisten en cabaretiers. Ze maken vaak programma's met een duidelijke kop en staart. Dat is deze keer anders. Sue Me If I Play Too Long heeft geen vast einde. In de goede traditie van Steely Dan is het de vraag wanneer en of ze wel stoppen.

Donderdag 14, vrijdag 15 en zaterdag 16 juni. Alleen in De Kleine Komedie.


Diederik van Vleuten: een oude wens in vervulling
"Jaren geleden, om niet te zeggen heel veel jaren geleden, zag ik op het Leids Cabaret Festival in de Leidse Schouwburg een magere jongeman achter een vleugel kruipen. Vanaf de allereerste noten was ik gevloerd. Wat een muzikaliteit, wat een touché, wat een smaak. Na afloop schoot ik hem aan. Vijf minuten later zaten we achter de vleugel ouderwets te 'pielen'. Rachmaninof, Ravel, Steely Dan, Simon and Garfunkel, Bach. Na afloop schudden we elkaar de hand. 'Tot ziens'. 'Vast wel'. 

Niet lang daarna zag ik hem terug, als duo met Thomas van Luyn. Ajuinen en Look. Een legendarisch duo nog voor ze hun eerste toernee achter de rug hadden. Een liedje bleef voor altijd rondspoken in mijn hoofd. Iets met een Marleen en een fiets. Sinds de dagen van Rob van Kreeveld bij Paul van Vliet had ik zoiets muzikaals niet meer gehoord. Bleek te kloppen. Hij had bij Rob van Kreeveld gestudeerd. Logisch. Smaak zoekt smaak en herkent elkaar.

In juni 2012 is het zover en komt een geheime droom zomaar uit. Ik ga met hem spelen. Twee vleugels tegenover elkaar. Hoe dat kan? De Kleine Komedie had nog een gaatje over en vroeg of ik dat wilde vullen. En toen zei mijn impresario dat dit het moment was. Nu of misschien wel nooit. Voor we een volgend seizoen weer allemaal bezet zijn. En dus gaat het nu gebeuren.

Ik tel de dagen af voor ik tegenover hem mag zitten. 'Tot ziens' en 'vast wel' wordt eindelijk 'tot straks'. Ik ga vast oefenen Mike! Ik kan niet wachten.

Sue me if I play too long."

Mike Boddé: beddeliodado pipeliosplaat
"Ooit zag ik een vrouw optreden, we noemen geen namen, ze had de zaal nou niet bepaald aan een touwtje. Wat ze wel had was een opvallend goeie pianist, met een duidelijke zweem van Americana in zijn spel. Hij heette Diederik van Vleuten. Ik raakte met hem aan de praat en we voerden vanaf dat moment nogal raadselachtige gesprekken. Deze conversaties gingen ongeveer als volgt:

Diederik:''Doenke paf doenke doeng, fradap, doenke paf doenke doeng, frap!''

Mike:''Spladap, fra koengkoeng, spladap, fra koengkoeng splaat!''

Diederik:''Ha ha, 50 ways to leave your lover, poem be kaap poem pedoem, sprrrrrrrr, poem be kaap boem pedoem, sprrrrrrr.''

Mike:''Ha ha, Ruby baby, fode fodeliobap, pa zbado beddeliodado pipeliosplaat.''

En dat dan bij voorkeur drie uur lang, in stijgende mate van beschonkenheid, en tot almaar groeiende irritatie van de verbijsterde omstanders. En als ik nou iets leuk vind dan is het om wazig te lullen, en dan bij voorkeur: drie uur lang, in stijgende mate van beschonkenheid, en tot almaar groeiende irritatie van de verbijsterde omstanders.

Ik verheug me dan ook met grote heugenis op een weerzien met Diederik op de planken van de Komedie, waar we zullen proberen onze conversaties voort te zetten.

Waarschijnlijk 3 uur lang, in de Kleine Komedie."