Korte krachtige tour van aanstormend cabarettalent

Benieuwd wie dit jaar het VARA Leids Cabaret Festival gaat winnen en wie wellicht dé nieuwe belofte voor 2012 is?

Het VARA Leids Cabaret Festival is sinds 1978 een vooraanstaand podium voor jong cabarettalent. Het festival vindt ieder jaar in februari plaats in de Leidse Schouwburg.  Speciaal voor jou doen de drie finalisten de finaleavond nog eens dunnetjes over in het theater. Zonder de gebruikelijke finale-zenuwen en prijsuitreiking. Wie je krijgt te zien is nog even afwachten, maar wat is er nu leuker dan verrast te worden door nieuw cabarettalent?

Enkele deelnemers / winnaars uit het verleden zijn Lebbis en Jansen, Kees Torn, Sanne Wallis de Vries, Najib Amhali, Sara Kroos, Javier Guzman, Wim Helsen, Micha Wertheim en Katinka Polderman.

In het verleden behaalde resultaten, bieden geen garantie voor de toekomst.


Internet:
www.leidscabaretfestival.nl
Twitter:@LeidsCabaret


aanmelden voor het VARA Leids Cabaret Festival 2012?
www.leidscabaretfestival.nl

Het VARA Leids Cabaret Festival is al ruim 33 jaar een vooraanstaand podium voor jong cabarettalent. Het festival probeert jonge cabaretiers/theatermakers te stimuleren door de deelnemers zowel voor, tijdens als na het festival intensief te begeleiden en waar mogelijk is een brug te slaan tussen amateurcircuit en professionele podia.

Gevestigde namen zoals Erik van Muiswinkel, Lebbis, Dolf Jansen, Sanne Wallis de Vries, Najib Amhali, Javier Guzman, Wim Helsen, Micha Wertheim, Roy Aernouts en uit de nieuwere generaties Katinka Polderman, Stefan Pop, Emilio Guzman & Jeroen Leenders begonnen ooit hun carriére op het toneel van de Leidse Schouwburg. 

VARA Leids Cabaret Festival
De 34e editie van het VARA Leids Cabaret Festival zal plaatsvinden van 6 t/m 11 februari 2012. Na de audities en selectie, beginnen we het festival met acht deelnemers die tijdens de voorrondes op maandag 6 en dinsdag 7 februari laten zien wat ze in huis hebben. Van deze acht deelnemers zullen er vijf doorgaan naar de halve finale op donderdag 9 februari. Van de vijf halve finalisten gaan er drie door naar de finale op zaterdag 11 februari. Voorafgaand aan het festival vindt er een workshopweekend plaats waar je een weekend lang met professionele regisseurs kunt schaven aan je programma.

Kaarten kunnen worden besteld via de website van de Leidse Schouwburg.

Vrije toegang audities
De audities worden dit jaar voor de 20e keer gehouden in Sociëteit de Burcht in Leiden (Burgsteeg 14) en vinden plaats op zondag 08, 15 en 22 januari 2012. Het publiek is welkom vanaf 13:00u en de eerste auditie begint om 13:30u. De audities zijn vrij toegankelijk.

Het VARA Leids Cabaret Festival werd zaterdag 12 februari 2011 gewonnen door:
* Gijs van Rhijn (juryprijs)
* Lennaert Maes (publieksprijs)

Speciaal voor u doen de drie finalisten (Gijs van Rhijn, Lennaert Maes en het duo Rauw Spul) de finaleavond nog eens dunnetjes over in het theater. Zonder de gebruikelijke finale-zenuwen en prijsuitreiking.
Wat is er nu leuker dan verrast te worden door nieuw cabarettalent?

Het VARA Leids Cabaret Festival is al sinds 1978 een vooraanstaand podium voor jong cabarettalent. Het festival vindt ieder jaar in februari plaats. Na het festival gaan de drie finalisten op tournee.

Enkele deelnemers / winnaars uit het verleden zijn o.a. Lebbis en Jansen, Kees Torn, Sanne Wallis de Vries, Najib Amhali, Sara Kroos, Javier Guzman, Wim Helsen en Katinka Polderman.

Finalisten: Jeroen Leenders, Emilio Guzman, Bart Cannaerts

Juryprijs: Jeroen Leenders
Publieksprijs: Emilio Guzman

Jury: Inge Imelman, Henk Kuiper, Colette Notenboom, Arjaen Kersten 

Jury-rapport JEROEN LEENDERS
"Vanaf het moment dat Jeroen het podium opwandelt ben je verbaasd over het gemak waarmee hij daar staat. Een simpele hoi en aanmaning tot klappen... "Ja, klapt nog waar wah" maakt duidelijk dat hij weet wat hij daar komt doen.

Zijn opmerking over zijn thuisland, de bufferzone, maken dat je deze Belgische, bebaarde man meteen in je hart sluit. De underdog positie aannemen in Nederland is nooit een slecht idee.

Niet dat hij ons later niet om de oren slaat met ons koloniaal verleden en ook naar goed bier moet hier gezocht worden, maar we kunnen al een heleboel hebben.

Zijn ogenschijnlijke, kindersimpele uiteenzettingen nemen je mee naar zijn gedachtenwereld.
Jeroen gaat de zware onderwerpen niet uit de weg. Terrorisme nivelleert hij tot ronduit lastig, als je daar wekelijks mee geconfronteerd wordt. Als je op een markt komt, waar elke week iemand opgeblazen wordt, dan is het lastig dat jij geen tomaatjes kunt kopen als je daar zin in hebt.

De kracht om grote thema's vanuit puur menselijk opzicht te bekijken en dat ook nog nog eens op zeer virtuoze wijze te beschrijven, maakt dat Jeroen ons meeneemt in het universum waarin hij zich begeeft. Doordat het zijn observatie is, hoe absurdistisch of grof die soms ook is. Je gaat er in mee, omdat het zijn bijna naïeve manier is om de wereld te bekijken.
Hij, die op cynische wijze, positief in het leven wil staan.

Jeroen heeft ook de kracht om het verhaal te laten ontstaan waar je bij zit. Het lijken soms invallen of zaken die passeren, maar hij weet ze dan op zo'n simpele en pure wijze volledig uit te diepen.

Verder begeleidt hij het publiek naar een lach, die een meligheid in zich heeft, waardoor het publiek nagenoeg alles van deze man slikt. Het geheel is ook een goeie mix van de manier waarop hij het verhaal vertelt en zijn lichaamstaal die dat volledig ondersteunt. En hij bezit ook de gave dat je zijn grappen gewoon niet kan navertellen. Jeroen moet je zelf gezien hebben.

Jeroen is een performer pur sang en redt zich nagenoeg uit elke situatie. Dat hebben we ook kunnen zien. De innerlijke noodzaak is bij Jeroen ruimschoots aanwezig. Er schuilt een gevaar bij deze man, je zit nooit helemaal comfortabel onderuitgezakt in je stoel. Er blijft een spanning aanwezig.

En je begrijpt ineens héél goed wat er aantrekkelijk aan is, om in of op de rand van een vulkaan te gaan zitten."

Jury-rapport EMILIO GUZMAN
"Emilio zegt dat hij graag slim gevonden wil worden. Misschien om niet op zijn vader te lijken. Zelfs het programma zit slim in elkaar.

De opbouw hoe het publiek Emilio mag ervaren, gedurende het half uur, is van een cleverheid, waar we als jury met bewondering naar hebben zitten kijken.

Emilio wil graag scoren zodat hij mensen aan zich kan binden. En dat doet hij dan ook in het begin van zijn programma. Iets toegankelijke humor, iets meer scoren, zoals hij het zelf noemt, zodat hij zeker weet dat iedereen mee is. Steeds intelligenter, steeds persoonlijker, steeds integerder, de humor nooit uit het oog verliezend. Tot we naar een man staan te kijken die recht uit het hart een gedicht van Leo Vroman* voordraagt en eindigt met de zin: Dat wil ik wel! Mooi, zeer mooi.

* note organisatie LCF: gedicht geschreven door Emilio Guzman, niet door Leo Vroman.

Emilio durft zich kwetsbaar op te stellen, zijn vrouwelijke kant te laten zien, maar laat je niet misleiden. Dit is een man, die doordat hij zichzelf kent, geen blad voor de mond hoeft te nemen.

De jury heeft getwijfeld om iets te zeggen over Javier, de broer. Emilio benoemt Javier eenmalig in zijn verhaal. Maar daar blijft het dan ook dan ook bij. Ook voor ons als jury. Emilio heeft meer dan voldoende eigenheid, om zonder het benoemen van zijn broer zijn weg binnen de theaterwereld te vinden. We weten zeker dat er binnen no time over ‘de broers Guzman' gesproken zal worden, als gelijkwaardige cabaretiers.

Emilio bezit een voortreffelijke timing. Weet precies wanneer hij een grap moet plaatsen. Hij straalt een zelfzekerheid uit en neemt ook voldoende rust. Bij elk optreden tijdens dit festival groeide hij steeds meer in zijn verhaal en in zijn zelfvertrouwen. Zijn observaties zijn intelligent. Zijn ergernissen oprecht. Fijn om iemand te zien, die de situatie in Nederland niet uit het oog verliest. En zich daaraan durft te storen op een podium zonder belerend te zijn.

De manier waarop hij zijn persoonlijke verhaal in het programma verweeft, is knap. Het is nooit te privé, het wordt gebruikt om het verhaal te ondersteunen.

De conclusies die hij trekt, zijn bijna filosofisch te noemen. Emilio zegt zelf: Als je wilt scoren, scoor dan met iets dat je echt wilt zeggen. En niet met wat iedereen wil horen.

Emilio heeft volgens de jury echt iets te zeggen."

Jury-rapport BART CANNAERTS
"Bart's beginbeeld is zonder twijfel het beste theatrale beeld van de avond. Hij staat met z'n rug naar het publiek en telt tot tien. Iedereen in het publiek kent dit spel, weet wat er eigenlijk van hen verwacht wordt. Vanaf het moment dat Bart zich omdraait, schiet het zaallicht aan. Bart kijkt de zaal in met een verongelijkte blik. Kennen jullie dat niet?

Deze zeer theatrale opening maakt dat het publiek, of ze wil of niet, betrokken is. Hij legt de spelregels nog eens uit. Dat je ‘um' niet wilt zijn.

Meteen legt Bart op deze manier de maatschappelijke codes bloot. De dwang van de massa. Zorg dat je er niet buiten valt, opvalt of afwijkend gedrag vertoont.

En zo begint hij het verhaal; waarin Bart binnen de conventies zichzelf spelregels oplegt, die hem toch ook zo belemmeren.

Vooral het feit dat hij zo'n enorme taalpurist is, maakt dat hij zichzelf, maar ook de andere mensen belemmert. Fratsen uithalen met de taal, Bart heeft het er zo niet mee. Het foute woord: kinderdildo maakt dat er een rilling door de zaal gaat. Wanneer Bart zegt dat het niet bestaat, maar nog steeds een erg fout woord is, voelt iedereen zich betrapt in zijn eigen naïviteit. Erg grappig!

We zien Bart's woede, over het al dan niet reilen en zeilen van de buitenwereld.

En tijdens de voorstelling maakt hij zijn eigen regels. Hij weet wat hem te doen staat voortaan.

Bart weet, als Belg, wat er in Nederland leeft. Past zijn teksten aan, zonder dat dit gedwongen aanvoelt. Hij durft de Nederlandse gewoontes te aanschouwen en tegen het licht te houden. Het ‘Naast-de-kwestie-antwoorden' van Nederlanders is dan ook een geestige observatie waar we ons dagelijks schuldig aan maken. De jury heeft er zich tijdens dit festival al meerdere malen op betrapt om rekening te houden met Bart's ergernis door gewoon met ‘Ja' of ‘Nee' te antwoorden. Het heeft zijn weerslag gehad op ons gedrag. Knap!

Bart is een performer die weet hoe hij het publiek moet bespelen. Hij begeleidt ons zeer vakkundig door zijn half uur en weet ons iedere keer op een verkeerd been te zetten. Zijn liedjes zijn sterk en zijn stem bezit een puurheid, waardoor het verhaal in het liedje nog authentieker aanvoelt. Hij weet duidelijk wat theater is en maakt er in alle facetten op een juiste manier gebruik van.

Op het einde van de voorstelling telt Bart weer tot tien om te zien wat het publiek doet. Nu weten we allemaal wat de spelregels zijn.

Welke keuze maakt het publiek. Doen ze gewoon? Of denken ze? In zijn simpelheid prachtig! Mooie filosofische eindconclusie: De verstoppers hebben geleefd en de niet-verstoppers zijn keihard gezien.

De jury verstopt zich niet graag achter iets, maar voor Bart duiken we graag weg."

Finalisten: Maarten Ebbers, Jaike Belfor, Stefan Pop

Jury- en publieksprijs: Maarten Ebbers

Jury: Jan Bartels, Simone Kratz, Joep Onderdelinden, Hedwig Verhoeven

Er moet nog veel gebeuren. Morgen wordt een drukke dag."


Jury-rapport JAIKE BELFOR - Logisch
"Jaike heeft een mooie krachtige opening. 
Haar billen draaien, swingen en stralen een enorme lef en brutaliteit uit.
Had er iemand wat, kom maar op!

Hier hebben we er niet veel van: dik, zwart, suri, fries, koppig, vrouw, grappig en sterk.
Jaike, het product van twee koppige werelden is een echt podium beest. Jaike heeft de jury de afgelopen week laten zien dat zij een stand-upper is, die makkelijk een zaal bespeelt. Daarnaast is ze een actrice met een krachtige stem en timing, ze zet  allerlei types neer, zoals haar zeer volle bemoeizuchtige tantes op één van de vele familie feestjes en daarnaast kan zij heel beeldend en energiek vertellen. Ze heeft een lijf waar je naar moet kijken en dat buit ze ook ten volste uit. Dat lijf heeft souplesse, kracht en daar moet je niet mee spotten! Pas op want ze kan agressief en heftig zijn. Deze week liet ze zien dat haar programma snel en afwisselend is, vol  grappen en met de nodige zelfspot.

Jammer vindt de jury het dat ze te lang blijft hangen in verhalen over haar eigen dik zijn, over het verschil tussen zwart en blank, de clichés liggen op de loer. Bijvoorbeeld de gierigheid van de Nederlanders met eten en de overdaad bij de Surinamer is al vaker gebruikt.De jury vind deze onderdelen haar programma verzwakken en voorspelbaar maken. Zonde, zeker omdat ze zoveel meer kan, genoeg goeie grappen heeft en naar onze mening over voldoende fantasie en observatie vermogen beschikt om originelere verhalen te bedenken en te vertellen.Waar is bijvoorbeeld de Friezin in haar.Mooie verhalen zijn ' het enige blanke meisje tussen de skinhead leraren' of 'het relaas over Roadrunner en zijn val in het ravijn'. Hierin bewijst zij  een goed, beeldend en observerend actrice  te zijn. De scène is grappig maar biedt ook meer. Haar vraag waarom Roadrunner alle tijd neemt voordat hij neerstort om te voelen of er nog grond onder zijn voeten is,  terwijl hij die tijd ook had kunnen gebruiken om terug te rennen naar de berg, is prikkelend.Dit soort gedachtes en observaties tillen een scène naar een ander niveau en zouden uitgewerkt kunnen worden tot thema's in de gehele voorstelling.Verder zijn wij benieuwd naar haar meer kwetsbare en emotionele kant.Wij hopen dat Jaike kritischer op zich zelf en haar materiaal wordt, de cliché's vermijdt, de diepte in wil duiken en zich zo ontwikkeld tot iemand waar wij er hier in Nederland echt maar één van hebben!"


Jury-rapport STEFAN POP - Popaganda
"Stefan komt op met een enorm gemak en natuurlijke uitstraling. Hij neemt de tijd. Hij kijkt naar zijn publiek in de zaal, kijkt naar het balkon links, balkon rechts en stelt zich voor. Zijn openingsbeeld biedt een studentikoze omgeving, buro, computer, rotzooi op de grond. De slungelige direct innemende Stefan past hier perfect in. Voordat hij begint maakt hij ons duidelijk wie hij is: Ik heet Stefan en dat ben ik ook. Dus geen Stevaan, zoals het mannetje van de buurtwinkel hem maar blijft noemen. De kracht van een naam, van het woord is belangrijk aldus Stefan. En dat maakt ie waar. Allereerst door zijn spectaculaire opening waarin hij ons gewapend met beamer begrippen als iso-associatie uitlegt, een woord wat niet bestaat maar wat hij zelf heeft bedacht. Hoe dicht liggen Harry en Barry Mulisch bij elkaar?

De beamer presentatie is zeer geestig, eigen en origineel. Etiketten die vevolgens op de gehele voorstelling te plakken zijn. Stefan spreekt nonchalant maar met een constante verbazing en/of verontwaardiging in zijn stem. Hij observeert de dingen om hem heen maar vermijdt het om overal een menig over te moeten hebben. Babbelboxen zijn het grootste gevaar van de deze tijd.

Stefan grossiert in snelle en goeie grappen en poëtische situaties. Mooi voorbeeld hiervan is dat hij om het leven mooier te maken brieven schrijft die hij in lege colaflessen stopt en aflevert bij de anonieme jongen van de A&H. Zijn programma is flitsend en tipt vele onderwerpen in een prettig tempo aan. Duidelijk verraadt hij zijn stand up afkomst. Maar Stefan gaat verder. Zijn scenes hebben een begin en een eind en er zijn thematische verbindingen. Hij is innemend, heeft zelfspot, lacht heel naturel , oogt  futloos en sloom  maar bewijst het tegendeel en dat levert mooie spanning op. Hier staat iemand met ervaring. 

Door deze nonchalante/slungelige presentatie was hij soms slecht te verstaan en ging hij (zeker tijdens de halve finale) meerdere malen door de lach van de zaal heen waardoor sommige grappen en daardoor de opmaat naar de volgende situaties verloren gingen.

Van het hele deelnemers veld is Stefan verruit de meest actuele.We worden met de Levi Levi door de wereldproblematiek geloosd, waarbij complete bevolkingsgroepen genegeerd worden als de ultieme uiting van haat, neefjes er alles voor doen om aan hun voetbalplaatjes te komen, palesteinse sjawls als mode item en voordat je het weet zijn Fokke en Sukke voorbij geweest.

Goeie grappen over fortis aandelen die minder waard zijn dan een mc. Kroket en racisme wat voor hem onlosmakelijk verbonden is met analfabetisme, als voorbeeld racisme met dubbel 'a' en een ‘s'.

Stefan transformeert tijdens zijn voorstelling niet. Hij blijft de buitenstaander, de observeerder.
Daarin toont hij passie en noodzaak maar het gevaar van de moraal ligt op de loer. De jury waardeert het dat Stefan in de drie gespeelde voorstellingen boven op de actualiteit zit ondanks dat het niet altijd tot het gewenste resultaat leidt."

Finalisten: Ter bescherming van de Jeugd, Iwein Segers, Veronique Sodano 

Juryprijs: Ter bescherming van de Jeugd
Publiekspijs: Iwein Segers 

Jury: Bé Lamberts, Wijnand Zeilstra, Audrey Bolder, Sandra van Gerwen




Jury-rapport TER BESCHERMING VAN DE JEUGD
"Temidden van uitsluitend solisten in de festivalweek vormen Tim en Dries van ‘Ter bescherming van de jeugd' een duo. Alleen al daarom vallen ze op. Maar tegelijk zijn ze opmerkelijk, omdat dit tweetal solisten als het ware een duo in wording is. Duo's maken vaak ruzie en gaan de confrontatie aan, dat is niet nieuw. Maar hier geldt een opvallende rolverdeling: de één is uitbundig visueel terwijl de ander voornamelijk de sobere verteller blijft. De manier waarop zij aan het duo-schap een eigen draai geven is voor de jury een intrigerend gegeven. Met zwakke en sterke kanten. De jury ziet bijvoorbeeld weinig dialoog, beide richten zich vooral op hun eigen manier rechtstreeks tot de zaal. Soms heeft dat effect, soms niet. 

De heren nemen ons mee in hun hunkering naar liefde die zich bij Dries uit in zijn obsessionele drang tot het signeren van vrouwenborsten. Wanneer zij bij herhaling spreken over ‘idiosyncratische synergie', doelen zij waarschijnlijk op de manier waarop zij elkaar daarbij helpen en tegelijk ook dwarszitten. Het is een originele invalshoek die de jury nieuwsgierig maakt naar het werk van deze theatermakers. Desondanks leven er twijfels bij de jury.
Ter bescherming van de jeugd kan zich vooral nog ontwikkelen in een betere timing, en het zorgvuldiger uitspelen van scènes. Met name het verschil in de theatrale uitstraling tussen hen beiden is soms te groot.

De jury denkt dat dit beloftevolle duo kan uitgroeien tot een waarvolle aanwinst voor het cabaret."


Jury-rapport IWEIN SEGERS
"Voor Iwein Segers (of is het toch Erwin Degers...?) is ogenschijnlijk niets te dol. Het zijn vooral zijn innemende naïviteit en de chaotische ogende spellijn die het optreden van deze Vlaamse komediant kenmerken.

In het optreden op dit festival toont Iwein op momenten nog onvoldoende samenhang in tekst en gebaar. Als hij af en toe iets langer doorparafraseert op hetzelfde thema zakt soms de spanning enigszins weg en overheerst de meligheid. Daar moet hij voor waken. Verbale en zangtechnische kwaliteiten heeft Iwein zeker, maar zijn gitaarspel behoeft enige verbetering.

De jury is ervan overtuigd dat Iwein over veel talent beschikt. Het is aan hem zijn vaardigheden binnen het concept van zijn optreden, op de juiste wijze en op het goede moment aan te wenden om tot een nog betere podiumprestatie te kunnen komen.

Staat hier een slimme, berekenende en innemende komediant of zijn het juist de onhandigheid en onzekerheid die zijn optreden tot vermakelijke kolder maken? De jury is ervan overtuigd dat er veel energie is gestoken in de ogenschijnlijke ‘ik rommel maar wat aan'- aanpak. Eigenheid en volstrekte absurditeit maken dat je met plezier kijkt naar zijn performance."


Jury-rapport VERONIQUE SODANO
"Veronique heeft een krachtige podiumpersoonlijkheid. Haar programma ligt dicht bij haar zelf. Zo maakt ze gebruik van haar Italiaans-Nederlandse afkomst. Dat puur persoonlijke weet ze echter gelukkig te overstijgen. Aan bod komen twee trends: mannen die weer echte mannen moeten worden en het schoonheidsideaal voor de hedendaagse vrouw. Dat laatste is zeker geen origineel thema. Dat neemt niet weg dat Veronique er duidelijk haar eigen, persoonlijk ingekleurde, invulling aan weet te geven. Dat alles mondt uit in een lied dat bij uitstek past bij haar thematiek: een loflied op de Rubens-vrouwen van weleer. Dat is een bestaand lied; het is van de hand van Friso Wiegersma.

Veronique kan zingen en kan daarmee dus nog een belangrijke troef in haar festivalbijdrage uitspelen. Alleen is het voor de jury ronduit onbegrijpelijk dat ze zich met ingeblikte pianoklanken laat begeleiden. Dat doet onnodig afbreuk aan haar programma. Ze zou zich moeten laten begeleiden door een pianist.

Veronique Sodano schetst haar standpunt soepel. De lijn van haar programma is helder en samenhangend. Maar - en dat is voor de jury een sterk punt in de festivalbijdrage van Veronique - het geheel ligt niet onwrikbaar tot in de details van grapjes en bewegingen vast. Ze weet binnen de kaders van haar programma te variëren. Dat kan echter ook een valkuil zijn. Veronique bracht vanavond juist daardoor haar zwakste optreden tijdens de festivalweek. De jury is van mening dat Veronique het in zich heeft om een eigen plek te veroveren in het cabaret. En dat zou terecht zijn."

Finalisten: Katinka Polderman, Brokstukken en Harry Glotzbach

Jury- en publieksprijs: Katinka Polderman 

Jury: Gerrit Reus, Laura Marcus, Raoul Boer, Merijn Henfling


Jury-rapport KATINKA POLDERMAN
"Katinka Polderman: wie zo heet, heeft geen artiestennaam meer nodig. De Hollandse, nuchtere naam past volledig bij haar presentatie.
De stevige muziek van het begin staat in mooi contrast met het zacht zingende meisje met de akoestische gitaar. Even weet je niet wat je met deze eigenzinnige dame aan moet: quasi onhandige opkomst met spiekbladen op de grond, maar al snel heeft ze het publiek mee.

Katinka maakt met haar onderkoeldheid en ontspannen optreden het podium kleiner en zichzelf groter. Nonchalant en achteloos maakt ze haar grappen, soms met prettige zelfspot. Ze laat stiltes vallen, creëert een ongemakkelijkheid die bijzonder goed werkt. Katinka heeft lef door niet de zaal te willen pleasen, is soms bewust antitheatraal.

In haar liedjes doet ze denken aan Jaap Fischer: origineel en komisch van thematiek, met soms prettig, keihard cynisme, taalkundig slim. Omdat er nog geen loflied op Christina Aguilera bestond, werpt Katinka zich op: "Polderman moet maar doen". Pittige thematiek, bijzonder leuk verwoord. Inhoudelijk is Katinka Polderman sterk. Haar voorstelling lijkt een aanklacht tegen de domheid.

Haar heldere stem is duidelijk nog jong en bij vlagen broos. Haar gitaarspel zou ze zich verder kunnen ontwikkelen - hoewel de simpele akkoorden goed passen bij haar presentatie.
De achteloos de zaal ingeslingerde opmerkingen werken goed. Een grap kan zo opeens voorbij komen. Ook de duiding van haar toneelbeeld met bierkratten is komisch. Ze heeft een kritische blik op de wereld om haar heen zonder al te veel en te nadrukkelijk de actualiteit erbij te halen.

Katinka Polderman is een buitengewoon oorspronkelijk theatermaakster. De jury zag een prachtig programma dat bovendien drie avonden lang op constant niveau werd gespeeld."

Jury-rapport BROKSTUKKEN
"Het eerste dat opvalt aan Brokstukken is dat de heren een écht trio vormen. Arjan Smit, Chris King Perryman en Korneel Evers zijn goed op elkaar ingespeeld. Arjan speelt de onvermijdelijke underdog, zonder dat dit stereotiep uitpakt. Hij is aandoenlijk gestoord.

Brokstukken speelt korte fysieke en theatrale scènes die gaandeweg het programma onderling met elkaar in verband blijken te staan: heldendom blijkt het thema.

Brokstukken liet zich inspireren door de film, dat zie je terug in de onderwerpkeuze en de filmische regie. Ze gaan moeiteloos over van The Godfather naar Studio Sport. Niet alle scènes zijn even sterk: bijvoorbeeld de Westernscène met de pistolen is oeroud.

De jury werd steeds verrast en vroeg zich regelmatig af: wat gebeurt hier? Een eigenzinnige vorm van cabaret. Vreemde typetjes krijgen extra gekte door de enorme uitvergroting of isolatie van één bepaald aspect. De meeste van hun bijna clowneske scènes kennen een spannende ontwikkeling en climax.
Met hun optreden laten de drie zien dat ze snappen wat theater is. Ze beschikken over goede timing, theatrale uitstraling en souplesse. Professioneel theater.

Hun samenzang is prachtig. Dat blijkt als ze aan het eind een ballad zingen in een zelfbedacht taaltje: een sterk slot. De heren laten zien dat ze in hun voorstelling over een multi-inzetbaar stemmenpalet beschikken: van kopstem, via country tot de rauwe godfatherstem.
Een diepere betekenis heeft de jury niet gezien. Brokstukken maakt pretentieloze humor, maar wel intelligent gemaakt humor."


Jury-rapport HARRY GLOTZBACH
"Harry Glotzbach werkt het thema ‘kwetsbaarheid' uit in een vormvaste raamvertelling waarin hij als voetballend straatschoffie tal van actuele thema's de revue laat passeren. Althans, zo was het in de voorronde en de halve finale. Hij opende het festival op maandagavond en speelde zich op donderdag door een krachtige uitvoering en grotere overtuigingskracht naar de finale.

Vanavond verraste hij de jury met een flink aantal ingrepen: een moedige keuze die lang niet overal even goed uitpakte. Hij schrapte zijn raamvertelling over kwetsbaarheid en bracht een flink aantal nieuwe actuele grappen in. En positioneerde zichzelf nog meer als een stand-up comedian. Waar het programma won aan actualiteit, verloor het aan diepgang en samenhang.

Harry is muzikaal en heeft een warme stem. De tekst van zijn liefdesliedje vond de jury niet sterk. Hij is innemend en streetwise.
De jury prijst zijn maatschappelijke engagement.

Harry is duidelijk op zijn gemak op het podium en maakt contact met het publiek. Zijn imitaties zijn vaak raak en getuigen van een goede speltechniek."

Finalisten: Micha Wertheim, Jochen Otten en Bert & Roy 

Jury- en publieksprijs: Micha Wertheim

Jury: Jan Fokkinga, Mark van Kaam, Ingrid Dullens, Lily Olofsen

Finalisten: Alex Agnew, Schering & Inslag en Dorine Wiersma  

Jury- en publieksprijs: Alex Agnew

Jury: Minou Bosua, Jan Gras, Joost Nuissl en Frank Verhallen

Finalisten: Javier Guzman, Wim Helsen en Renee van Bavel

Jury- en publieksprijs: Javier Guzman

Jury: Jessica Borst, Wim van Klaveren, Gerard Peijs en Doro Siepel

Jury-rapport JAVIER GUZMAN
"Javier Guzman maakte een programma dat geheel is gebaseerd op de lach. Dat is niet de makkelijkste weg. Hij staat midden in het leven en observeert goed. Bovendien weet hij zijn observaties op overtuigende wijze over te brengen op het publiek. Dat maakt zijn optreden geloofwaardig. Iedere man in deze zaal kent het gevoel dat hem bekruipt in een overbezet urinoir. Javier weet die sensatie tot op de laatste druppel uit te buiten. Het gemeenschappelijke in de behandeling van zijn onderwerpen is "herkenbaarheid" en getuige de reacties van het publiek slaagt die techniek.

Het programma begint eigenlijk pas na "DÉÉÉF!". Dan barst een stortvloed van associaties los. De schijnbare losse acts blijken toch tot één programma geregen te worden. De onderwerpkeuze is niet bijster origineel, maar door zijn vermogen overal een grap uit te sleuren blijft de zaal geboeid en alert. Echte diepgang ontbreekt, een klacht die de jury overigens deze week vaker heeft moeten uiten. Opmerkelijk en positief was de lef om in het programma op drie avonden verschillende onderdelen op te nemen.

De manier waarop Javier zich presenteert laat maar één conclusie: Hij is een podiumbeest, streetwise, niemand kan om hem heen. Hij maakt op een aantrekkelijke manier gebruik van zijn stem, waarbij hij laat horen dat hij meerdere registers beheerst. Ook zijn timing is uitstekend. Als we een kanttekening moeten maken bij zijn lichaamstaal, dan is ‘t het gebruik van zijn handen. Die zitten hem soms in de weg, en leiden daardoor af. Hij weet op overtuigende manier de indruk te wekken dat het publiek zijn tegenspeler is, en geniet daar duidelijk van. Javier moet wel oppassen dat hij niet gaat schmieren. Zijn energie slaat voldoende over op de zaal, die daardoor de soms abrupte overgangen gemakkelijk aan kan.

Javier moet niet te makkelijk willen scoren, hier en daar dreigt effectbejag de overhand te krijgen. Ook missen sommige acts een echte clou, zoals de biecht. Maar dat is een detail.

Over Javier Guzman maakt de jury zich geen zorgen."


Jury-rapport WIM HELSEN
"Wim Helsen is een rasverteller. Hij roept beelden op die onmiddellijk tot leven komen. Hij is een uitstekend acteur, die zijn verhaal op zeer geloofwaardige wijze brengt. Hij neemt het publiek moeiteloos mee in alle maffe kronkels die het verhaal van hem vraagt. Als hij het over een bushalte heeft, dan stáát die bushalte ook op het toneel, inclusief halve hond en soepkom. Zijn logica is volkomen individueel bepaald, maar desondanks overtuigend. Fantasie en verbeeldingskracht kennen geen grenzen, en overgangen tussen de verschillende onderdelen van zijn verhaal rollen soepel de zaal in. De tekst is uitermate zorgvuldig gecomponeerd, over elk woord is nagedacht. Het thema eenzaamheid wordt zeer subtiel behandeld, waarbij de goede verstaander al even subtiel kennis kan nemen van de maatschappijkritiek die in het programma verweven zit ("Eigen soep is propere soep").

Wim Helsen heeft een goede lichaamsbeheersing en mimiek. Zonder requisieten lijkt het toneel toch gevuld. Om een andere persoonlijkheid te worden hoeft hij niets meer te doen dan zijn muts afzetten. Hij is een woordkunstenaar, en daar waar anderen de Vlaamse taal nog wel eens willen gebruiken om goedkoop effectbejag na te streven, kiest Wim niet die gemakkelijke weg. Hij woont in zijn taal. Wie enig gevoel heeft voor absurdisme volgt hem moeiteloos, en zijn verhaal zit vol humor. Het verhaal stapelt situaties die om een lach smeken op elkaar en door die opbouw laat Wim zien dat hij in het gelukkige bezit is van een echt theaterverstand.

Die opbouw vergt wel een grote concentratie van de artiest. Na het directe contact met een "mevrouw" op de eerste rij kostte het Wim de afgelopen week soms enige moeite om de lijn van het verhaal weer op te pakken. Hij slaagde daar wel in, maar moet proberen om zijn stof zo in de vingers te krijgen dat hij adequaat leert omgaan met dergelijke onverwachte momenten en met een publiek dat vast niet altijd zo reageert als hij mogelijk verwacht.

De jury vraagt zich met grote nieuwsgierigheid af of er nog meer onder de muts zit, en of deze uitstekende monoloog kan uitgroeien tot een volledig en volwaardig programma."

HISTORIE

als Lebbis & Jansen, De Bloeiende Maagden, Kees Torn en Sanne Wallis de Vries laten zien dat het Leids Cabaret Festival voor hen de opmaat is geweest tot het leren van het vak. Het maken van autonome theaterprodukties is iets dat je moet leren, waar best veel bij komt kijken, en dat je eigenlijk pas nà het festival echt leert. Het festival zelf is echter een mooie manier om je te presenteren aan een groter publiek. Het Leids Cabaret Festival wil cabarettalent stimuleren door zowel voor, tijdens als ook na het festival de deelnemers/jong talent intensief te begeleiden. In de afgelopen 20 jaar hebben we een ruime ervaring opgebouwd op het gebied van cabaret, die we graag willen delen met beginnende cabaretiers/theatermakers. Door een artistiek en organisatorisch klankbord voor ze te zijn, door een workshop-weekend, een `geolied` festival, een serie voorstellingen na het festival etc. Op deze manier is het festival voor iedere deelnemer (en niet alleen voor de winnaar) een leerzame ervaring.

Het VARA Leids Cabaret Festival wordt sinds 1978 jaarlijks georganiseerd en heeft inmiddels een rijke historie. Artiesten die in het verleden meededen aan het Leids Cabaret Festival zijn o.a.: Jack Spijkerman (Dubbel & Dwars), Erik van Muiswinkel (Zak & As), Rob Kamphues (De Types), Marcel Verreck (Verreck & Pleijsier), Lebbis & Jansen, Vincent Bijlo, André Manuel, Kees Torn, De Bloeiende Maagden, Sanne Wallis de Vries, Hetty Feteris, Najib Amhali, Bolder & Plante, Eeef & Coo, Aanousha N'zumé, Sara Kroos, RUL, Wim Helsen en Javier Guzman

De laatste jaren laten ons zien dat er steeds vaker vanuit heel verschillende achtergronden wordt ingeschreven. Hierdoor wordt cabaret steeds meer de verzamelnaam voor een generatie jonge theatermakers die met elkaar gemeen hebben dat ze autonome theaterprodukties maken met humor als vertrekpunt. Niet onder de vlag van een gezelschap, niet gesubsidieerd, wèl eigen, authentiek en ondernemend.

Cabaret mag je dus best ruim zien. We vinden het juist interessant om flirts met andere podiumkunsten te zien, zoals muziek, literatuur, toneel, meer fysiekere theatervormen etc. Uiteraard is en blijft de 'toegangscode' tot het festival wèl HUMOR.

ACHTERGROND

Het Leids Cabaret Festival is 23 jaar geleden opgezet als activiteit binnen de studentenvereniging Augustinus, door toenmalig lid van de vereniging Harry Kies. Ten tijde van het Grote Engagement, het maatschappij-kritische cabaret, de jaren '70. Het bleek zo'n succes dat er werd besloten om er een jaarlijks vervolg aan te geven. De theaters toonden interesse in de finalisten en wilden ze graag een avond boeken. Harry Kies besloot zijn studentenkamer om te bouwen tot kantoorruimte, en was vanaf dat moment naast festivalorganisator ook impresario. Het huidige (cabaret)impresariaat/produktiehuis Harry Kies Theaterprodukties is dus langzaam voortgekomen uit het Leids Cabaret Festival.