Maffe en intelligente woordgrapjes, inventieve rijmschema's en virtuoze liedjes

NRC Handelsblad (****): "Ironie blijft Torns wapen
Het grootste deel van de tijd brengt Torn ditmaal achter de centraal geplaatste vleugel door. Daar zingt hij niet alleen liedjes maar houdt hij ook de praatjes waarin hij steeds meer bedreven is geraakt. Hij heeft een losse, laconieke toon gevonden waarin volop ruimte is voor eenregelige zinsneden, tweeregelige puntdichten en slimme spelletjes met de logica waarin de denkfout zich soms lastig laat betrappen. (...) Een hoogtepunt is het liefdeslied dat in één handomdraai verandert in een gereformeerd gezang van kwezelachtig allooi. (...) En dan heb ik het nog niet eens over het meest indrukwekkende decorstuk dat dit seizoen in een cabaretprogramma is vertoond. Maar daar bestaat helaas geen prijs voor."

Algemeen Dagblad (****):
"De taalvirtuoos strooit weer met teksten waar veel vakbroeders alleen maar van kunnen dromen. Soms zijn die liederen hilarisch, dan weer ontroerend. Tussendoor grossiert hij met typische staaltjes Tornhumor."

GPD:
"Hij schiet in zijn eigen trage en hakkelende tempo alle kanten op, want overal is een gedicht van te maken, een hilarische oneliner en vooral een prachtlied met ingenieuze rijmschema's waarin een normaal mens zich verslikt. (...) Het wordt nu toch écht eens tijd voor een cd-box om al dat fraais niet verloren te laten gaan."

Telegraaf (***):
"Torn houdt het liever klein. Daar staat hij om bekend. En in het kleine zitten de hoogtepunten van ‘Einde Verhaal', want natuurlijk zijn die er weer: kleine briljante rijmpjes, slimme woordspelingen en virtuoze liedjes."

Dagblad van het Noorden (****):
"Een briljante, vindingrijke magiër in de omgang met tekst, idee, taal en rijmschema's. en, uiteindelijk ook, superieur in treffende, dodelijke oneliners in zijn flirt met de waanzin van de logica. (...) als hij zijn boosheid lucht over zijn verknoeide jeugd en conflicten binnen de familie komt hij onvermijdelijk uit bij een komische wending. Dat is zijn kracht. Plus het feit dat vrijwel al zijn verhalen in de liedjes zitten. In het cabaret is dat uitzonderlijk. (...) Zelden zag ik Torn zo monter en angstwekkend gedisciplineerd op hoog tempo werken."

Einde Verhaal is het achtste programma van Kees Torn. Bij zijn vorige programma dacht hij dat hij was uitgeluld, maar de dood werd in Dood en Verderf zijn redding. Kees Torn won er zelfs de VSCD Cabaretprijs Poelifinario 2007 mee!
Dat evenaren zou teveel publiciteit opleveren. Vandaar dat Kees in Einde Verhaal probeert alles weg te laten wat indruk maakt. Gelukkig is dit hem niet gelukt. Zijn nieuwe programma barst wederom van prachtige zinsneden, ingenieuze rijmschema's, briljante liedjes en slimme woordspelingen.
Met Einde Verhaal laat taalvirtuoos Kees Torn zien dat het nog lang geen ‘einde verhaal' is.

Kees Torn won de VSCD Cabaretprijs Poelifinario 2007 met Dood en Verderf. De prijs voor die theatermaker(s) met het meest indrukwekkende cabaretprogramma van het seizoen.

Historie Kees Torn:
- Laat maar laaien (1995)
- Als ik het niet dacht (1996)
- Plek zat (1998)
- Mooie boel (2001)
- In de gloria (2002)
- Doe mee en win (2004)
- Dood en verderf (2006)
- C3 speelt 3D (Mike Boddé, Onno Innemee, Kees Torn als C3 - 2008)

Maffe en intelligente woordgrapjes, inventieve rijmschema's en virtuoze liedjes.

Winnaar VSCD Poelifinario 2007

‘Iedereen die zijn huidige programma heeft gezien, is het erover eens. Kees Torn heeft met Dood en Verderf zijn beste programma tot nu toe gemaakt. De teksten zijn als vanouds ingenieus, de rijmvondsten geniaal, de composities virtuoos, de logica onnavolgbaar, en deze keer heeft hij al deze elementen verpakt in een programma dat persoonlijker is dat ooit. Dat niet alleen zorgt voor schudden met de buik, maar ook voor brokken in de keel.'   

Frank van Pamelen

De pers over Dood en verderf:

Volkskrant:
‘Dood en verderf is een onvoorstelbaar mooi programma, een perfecte balans tussen cynisme en gevoeligheid. ... Wat een muzikaliteit, wat een geweldig gevoel voor humor en understatement. Kees Torn heeft zich met dit programma definitief onsterfelijk gemaakt.'

NRC Handelsblad:
‘Meer dan ooit laat Kees Torn in deze nummers ook de ernst van de dood toe, maar de vormvastheid houdt de gevoeligheden mooi in bedwang.'

Algemeen Dagblad (*****):
‘Kees Torn spot met alle piëteit en sacrale omzichtigheid die het sterven omgeven, maar hij doet dat nooit grof.'  

Telegraaf:
‘Maffe en intelligente woordgrapjes, inventieve rijmschema's, virtuoze liedjes, alle ingrediënten waarmee de authentieke Torn zijn plek aan de top van het Nederlandse cabaret heeft verworven. (...) met taal is hij perfectionistisch en prudent, een ware woordkunstenaar.'

Regie: Onno Innemee

Doe mee en win! moest een doldwaze show worden. Na vijf programma's in de ware cabarettraditie voor een intelligent, dus schaars publiek, wilde de grote massa ook wel eens iets leuks. Lekker toegankelijk amusement zoals het dat gewend is van de populaire concurrenten. Tevens wordt op veler verzoek op het podium geen whisky gebruikt, geen sigaar gerookt en niet over de liefde gezeverd. Dat betekent nogal wat, want het ging tien jaar over weinig anders. Nu is er tijd voor al het overige, maar opnieuw in liedvorm, zij het wat minder subtiel dan voorheen. Geen commercieel spektakel, maar traditioneler dan ooit.

Tekst en muziek: Kees TornRegie: Onno InnemeeMuzikale bijdragen: Mike BoddéFotografie: Menno Leutscher